Strona 1 | Strona 2 | Strona 3 | Strona 4 | Strona 5 | Strona 6 | Strona 7 | Strona 8 | Strona 9 | Strona 10 |

Zanim odpowiesz, pozwól mi powiedzieć, że jeśli to zrobiłeś, Obiecuję, że twój ojciec i ja będziemy stali za tobą. I spróbujemy znaleźć jakieś wyjście z tego koszmaru. Ale jeśli mnie okłamiesz, i dowiem się później, że. Tych ludzi. Będę cię kochać, to się nigdy nie zmieni, Ale nie będę już w ciebie wierzyć. Nie będę w ciebie wierzyć, to nie będę mogła ci pomóc. Musimy mówić sobie prawdę. Od tego momentu. Nie wiem kto podłożył ogień, ale to nie byłem ja. Oczywiście, że nie. Oczywiście. Więc między nami będzie dobrze. Tak długo, jak będziesz mówił prawdę. Wszystko będzie w porządku. Skłamałem w jednej sprawie. Kiedy weszłaś, zostawiałem wiadomość dla Anne. Nie odpowiada na moje telefony, a w szpitalu powiedzieli, że się wypisała. Nie wiesz może gdzie ona jest?

Nie wiem, skarbie.

Właściwie, coś jest.

Wiesz, na myśl o czym naprawdę się cieszę? Świątecznych lampkach. Możliwe, że znowu zobaczę świąteczne lampki i dekoracje. Bardzo mi tego brakowało. Tak, trzymajmy kciuki. Dobrze się czujesz? Tak. Mam zakwasy. Ćwiczyłam.

Nie, odpoczywaj. Będziesz miał operację za kilka dni. Wiem. Nie mogę się doczekać. Carlos, wiem, że bardzo się cieszysz,

Nie, szwy nigdy mi nie przeszkadzały. Nic mi nie będzie.

że znowu zobaczysz świąteczne dekoracje, ale. Chcę po prostu, żebyś był przygotowany, bo. Niektóre z nich mogły stracić blask. Więc, powinniśmy kupić nowe dekoracje? Nie, mówię o sobie. Ja mogłam stracić swój blask. Daj spokój. Dla mnie zawsze będziesz piękna. Powiedziałem ci to. Tak, kiedy myślałeś, że już zawsze będziesz ślepy. Ale jeśli ta operacja się uda, to nie chcę, żebyś się rozczarował.

Przedstawiciel szpitala Fairview Memorial.

Mówiłem ci kiedyś, od jakiej chwili wiedziałem, że cię poślubię?

Odkąd pierwszy raz zobaczyłeś mnie na wybiegu. Nie, wtedy wiedziałem, że się z tobą prześpię. Nie, wiedziałem, że cię poślubię. Od tej nocy, kiedy poszliśmy do restauracji na Trzeciej Ulicy. Pamiętam ją. Miałaś na sobie białą, lnianą sukienkę. I zamówiłaś ogromny talerz żeberek. I jadłaś je z takim zapałem, że łokcie miałaś w sosie barbecue, Mięso zwisało ci z zębów, a we włosach miałaś tłuszcz. A kiedy skończyłaś, powiedziałem ci jak się ubrudziłaś. Wyciągnęłaś lusterko, spojrzałaś na siebie, I wybuchnęłaś wielkim, szczęśliwym, całkowicie niepohamowanym śmiechem.

Cała sala się nim wypełniła. I pomyślałem sobie, że to jest dźwięk, którego chcę słuchać do końca życia. Dlatego ci się oświadczyłem. I nie miało to nic wspólnego z twoim wyglądem. A wiesz, kiedy ja zdecydowałam, że chcę być z tobą już zawsze?

A może trzeba z tego wyciągnąć wniosek, że wcale nie była przyjaciółką.

Nie. Kiedy? Jakieś dwie sekundy temu. Do tego czasu, było to raczej niepewne. Więc, co mogę dla państwa zrobić?

Mój mąż zgodził się na zabieg, który pan zasugerował. Ten, który ma zmniejszyć chrapanie? Więc, kiedy tylko będzie pan chciał dostać się tam i zacząć kroić, on jest gotowy. Prawda, kochanie? Tak, skarbie. Może być piątek za dwa tygodnie? W piątki Orson gra w golfa. Więc piątek będzie idealny. Prawda, Orson? Prawda, skarbie. Przepraszam, panie Hodge. Wyczuwam, że trochę się pan obawia tej operacji. Nie obawia się. Jest przerażony. A mnie to nie obchodzi, bo jest mi winien przysługę. Prawda, kochanie? Pewnie, że tak.